Langzaam…

…afscheid nemen van ons fijne huis. Dit is de woonkamer waar ik nog zo’n tien weken mijn avonden door zal brengen. Heel langzaam afscheid nemen dus. Maar sinds ik weet dat we gaan verhuizen is er toch al iets veranderd.

Ik en mijn huis. Wij zijn niet meer.

Het huis snapt er niets van. Na tien jaar zomaar de relatie verbreken. En het dan van binnenuit langzaam afbreken. Ik zag gisteren een traantje langs de badkamermuur biggelen.

Eén dinopak

Twee dinopakken maken, heb ik niet meer gered, op de avond voor carnaval. Maar één kreeg ik er wel af. Het werd een hesje met een (gevoerde) capuchon, staart en rode stekels én netjes afgewerkt met biesjes.

Zonder patroon, zonder het te kunnen passen (het kind sliep al) èn binnen vier uur af. Ik trots, en Jippe superblij. Raaf propten we in een oud bijenpakje, maar die was ook blij. Ze hebben niet veel nodig, die kinderen van ons. Lees verder