Karakters, Karate en Sushi

japans schrijven

vegan sushi

Karakters (Katakana) oefenen en zelf sushi maki maken……én opeten.

vegan sushi

En vanavond had Jippe zijn eerste karateles! Hij vond het echt super. Jippe zit op zwemles en schoolzwemmen, maar wilde er graag nog een andere sport bij doen. Hij was vandaag heel enthousiast over de proefles, dus we gaan het gewoon proberen. Hij is wel de allerjongste van de groep, maar vindt dat zelf geen probleem.

——–

En dan nog een vraagje; ik vind het zelf nog best spannend om Jippe ergens naartoe te brengen en dan weg te gaan. Naar school breng ik hem met een gerust hart, maar als hij bij vriendjes speelt, zwemles (en vanaf nu dus ook karate) heeft of op straat speelt, blijf ik eigenlijk graag een beetje in de buurt.

Ik denk dat het niet echt ligt aan Jippes leeftijd (6 ¼), maar meer aan mijn eigen angst dat er iets mis kan gaan wanneer ik er niet bij ben. Herkent iemand dat en zo ja, hoe ga jij daarmee om?

Hoeveel vrijheid, verantwoordelijkheid en vertrouwen geef jij je kind?

14 Reacties

  1. Hai Suzette! Ik volg al een tijdje vanaf de zijlijn jouw gezellig blog met veel plezier. Ik vind je foto’s en levensopvattingen altijd interessant, en vaak inspirerend :)
    Ik heb 4 kinderen (2 meiden van 9 en 7, en 2 knullen van 4 en 2) en heb meerdere keren geworsteld met het vraagstuk waar je zelf nu mee zit – ik verwacht dat ik er met de jongens ook nog niet klaar mee ben. De enige tip die ik je kan geven is doe het in stapjes die comfortabel voor je voelen. Blijf een keer 5 min langer weg… of ga in een kamer zitten waar je ze niet kunt zien maar evt wel horen. Bij vriendjes heb ik de regel dat ik kennismaak met de ouders en als het kan even binnen kijk, en vervolgens mezelf dwing om het los te laten.
    Veel praten met je kind op hun niveau (wat vaak hoger is dan we denken!) en ze dan langzaam maar zeker verantwoordelijkheid geven, werkt bij mij tot nu toe echt fantastisch. Is het ‘fool proof’? Nee.. maar zo hoort het ook niet – het leven is een prachtig risico :) Succes!

    Reply
  2. Hoi Suzette, weer een leuk blogje van je. Ik lees ze met plezier hoor!
    Ik heb een meisje van bijna 4 en een jochie van bijna 2. Mijn meisje gaat graag alleen op stap, als sinds ze klein was hoor (denk aan naar de buren) en dat mocht ze ook. In het begin was ik dan ook buiten en hoorde ik haar, dus safe). Sinds ze zelf fiets dit voorjaar mag ze alleen fietsen, ze weet precies waar ze mag gaan. Soms gaat ze dan ook alleen naar de buurtjes. Ik laat haar gaan, ze kan het aan. Gym gaat ze ook al een jaartje naartoe, na 3 keer kijken ben ik weggegaan. En dit gaat praktisch altijd goed. Er zitten veel moeders bij, maar ze mst me niet zegt ze. Ik wil haar graag het gevoel geven dat ze het ook in haar eentje in de groep geod kan hebben. Dit past ook bij haar, al is ze in de groep een stuk rustiger in de groep dan thuis. Spelen en logeren bij anderen (opa, oma, tante, vriendin van mij met kinderen) durft ze allemaal. Ik vraag altijd achteraf hoe het ging (was jij lief, heb je geplast, luisterde iedereen wel) en geef haar ruimte erover te vertellen. Regelmaat speelt ze ook de gebeurde situaties na, waardoor ik zie wat er allemaal was.
    Mijn tip is dus om hem wel wat los te laten (letterlijk), hem te laten ervaren dat hij ook goed dingen zelf kan en er dan met hem op terug te komen. Kan hij vast erg goed!!
    Oh ja, soms is het inderdaad erg spannend hoor!!!!!!!!
    PS: mijn gedachte wordt ook gevoed door dit idee/deze visie, met name van de strofe over de pijlen (je moet ze richten, maar ze komen zelf ergens!)
    Een heel verhaal, groetjes Patries

    Reply
  3. Lekker! En leuk dat ze zo genieten van het sushi maken en opeten. Niets leuker dan koken met die kleintjes.

    Het moeite hebben met loslaten herken ik wel een beetje. Al merk ik wel dat ik er langzamerhand ietsje makkelijker in wordt. Het wisselt ook per kind, heb ik ontdekt. Zo is onze oudste (bijna 8) langzamerhand wat zelfstandiger aan het worden, maar hij is altijd al wat angstig en snel van slag geweest. Hij vond het zelf vaak niet prettig om alleen ergens te zijn zonder ons, zeker aangezien als er wat mis was, wat dan ook, hij gewoon behoefte had aan zijn mama. Daardoor werd ik er zelf ook wat minder makkelijk in, want ja, wat als er wat mis zou gaan en hij me zou missen, heel hard zou moeten huilen, etc etc?

    Toch vond ik het wel goed dat hij het zou leren, maar ik heb hem nooit gedwongen. Ik laat hem zelf aangeven wat hij aankan en wil. Dus nu gaat hij steeds makkelijker bij vriendjes spelen (ik check nog wel altijd waar en met wie en weet dus ook wie de ouders zijn, dus het voelt voor mij prima veilig) en geeft zelf steeds meer aan hoe hij groeit en ontwikkelt.

    Mijn dochter daarentegen (net 6) is altijd al heel zelfstandig geweest. Waar de jongens vanaf de geboorte aan mijn borst zaten vastgeplakt, bij wijze van spreken, wilde zij al vanaf het begin wanneer ze moe werd neergelegd worden en met rust gelaten. En nog steeds gaat ze met groot gemak en plezier zonder ons ergens heen. Ik weet dan ook dat zij zich prima redt en dat als er echt wat is, ze dat rustig aangeeft en ik dus de kans heb om haar op te komen halen, zonder paniek en drama. Dus dat voelt al heel anders.

    En de jongste, tja, dat is onze baby. Nu al vier bijna dus haast naar school. Maar dat is nog wel een stukje loslaten leren voor mij, hoor. Want hij mag er misschien al wel aan toe zijn, ikzelf weet dat zo net nog niet ;-)

    Sorry voor het boekwerk zeg!

    Reply
  4. ha suzette,

    volgens mij is je moeite met alleen laten van de kinderen echt iets van deze tijd.

    Mijn dochter zit op hockey en daar staan iedere training en wedstrijd bijna alle ouders langs de lijn. Dat is echt heel anders dan toen ik klein was, als we al niet zelf mochten fietsen, werden we toch echt niet verder dan het hek gebracht.Wij blijven bewust zeker de helft van de tijd niet, omdat ik het haar gun om daar zichzelf opnieuw uit te vinden, zonder onze blik over haar schouder.Best lastig om weg te gaan trouwens, onder de ogen van alle andere ‘toegeweide ouders’, maar mijn meisje vindt het fijn en eigenlijk ook niet meer dan logisch(als jij naar naailes gaat zit ik toch ook niet naast je?)

    Het hangt denk ik van je kind af, je kunt ze nooit overal tegen beschermen, maar je kunt wel een beetje inschatten hoe impulsief je kind is en hoe hard de afspraken voor hem of haar nog gelden als je er niet bij bent.

    maar juist op plekken waar nog ander toezicht is, vriendjes en sportles ed dus, denk ik dat het wel goed is om je kinderen alleen te laten. Ze moeten ook leren dat het niet overal het zelfde gaat als thuis en krijgen zo de kans zich meer en meer een eigen mening te vormen over wat ze prettig vinden en niet. Terug thuis praat je daar dan natuurlijk samen over.

    Onze oudste versnelt nu ook een jaar op school, ik heb hier gelezen dat dat voor Jippe ook geldt. Wij hebben daarbij ook bewust besloten om haar verder ook iets meer vrij te laten en alleen te laten doen. Ik wil niet dat zij nog meer het jonkie in de klas wordt, dan ze sowieso al is.

    succes!

    Reply
  5. Ha Suzette, wat leuk dat je vraag zoveel reactie oproept. Je bent zeker niet de enige die dit lastig vindt. Ik herken het ook, misschien vind ik het nu bij de jongste (bijna 7) nog wel lastiger dan bij de oudste. Ik heb wel gemerkt dat, sinds ik niet meer bij de jongens op school werk en ze daar nu hun heel eigen stuk hebben, ze daar echt heel GROOT van geworden zijn. Het doet ze heel goed zie ik. Ik weet dat het bij jou niet over de schoolsituatie gaat, maar even om aan te geven wat ruimte met de zelfstandigheid doet.
    Als je verder zorgt dat er op de plek waar je ze ‘achterlaat’ een telefoonnummer is waarop je te bereiken bent, dan zullen ze ooit als ze 16 zijn op hun brommer kunnen wegscheuren…. Het gaat ons lukken!!
    Groetjes, Daphne

    Reply
  6. Mooie foto’s. Mijn boevemans van net 8 heeft net ook gezegd dat hij karateles wil. Ik ben benieuwd, ik juig het toe ….
    Ik heb met de oudste minder moeite met loslaten dan met de jongste twee (allebei bijna 6). Dat komt vooral omdat de oudste best verstandig en verantwoordelijk is maar mijn twee jongsten daarentegen zijn zeer impulsief. Sinds ik de jongste een keer op straat tegenkwam terwijl ik met op weg was om haar op te halen (ze had ruzie gekregen met het vriendje en besloot toen maar naar huis te gaan) ben ik niet minder gerust. Maar ik moet wel oppassen want ze voelt mijn angst soms wel aan en dat is niet goed natuurlijk (mam, ik ga echt niet weglopen, zei ze een tijdje geleden). Ik merk dat andere ouders om mij heen veel gemakkelijker daarin zijn dan ik. Daar maak ik me niet zoveel zorgen over (behalve als ze hun kinderen zoveel vrijheid geven dan laat ik ze liever bij ons thuis spelen) …

    Reply
  7. Ik lees je blog met veel plezier! Tja, loslaten… Ik kan me vinden in het verhaal van Pieke; het je kind ook gunnen om zich te ontwikkelen zonder een ouder in de buurt. Daarbij moet je het gevoel van jezelf en je kind in het oog houden. Ook ik maak eerst kennis met de ouders, voordat mijn oudste (bijna 5) ergens mag gaan spelen (in de praktijk ga ik in ieder geval even mee en ga dan weg, bij het afscheid op zijn 1e kinderfeestje had ik een brok in mijn keel). Ergens alleen spelen, zoals buiten vind ik nog wel te gevaarlijk. Ik heb ergens gehoord dat kinderen zo jong nog gevoelig zijn voor de autoriteit van grotere kinderen, dus dat als een ouder kind verkeerde keuzes maakt, kan je kind daar in mee getrokken worden. Succes met je afwegingen, volg je gevoel!

    Reply
    • Bedankt voor jullie uitgebreide reacties! Leuk en fijn om te lezen hoe jullie ermee omgaan.
      Ik laat Jippe wel bij andere kinderen spelen, maar als ik dan achteraf hoor dat ze in het park (met vijver), of bij buurkinderen (die ik niet ken) in huis hebben gespeeld dan vind ik dat echt te eng…maar andere ouders dus schijnbaar niet. Jippe is nergens bang voor, dat is vaak een voordeel, maar hij kan daardoor ook heel roekeloos zijn. Bij ons spelen vind ik dus eigenlijk prettiger.

      Daarbij heeft hij een klas overgeslagen en zit dus bij kinderen in de klas die zo’n anderhalf jaar ouder zijn, hij komt gemakkelijk mee…maar ik moet nog wel even wennen en meegroeien met deze nieuwe fase.

      Bij Raaf is het een ander verhaal, dat is niet zo’n waaghals, en gaat nog niet alleen ergens spelen (omdat hij dat zelf niet wilt). Dus ik heb daar nog iets meer controle over. En laat dat nou precies zijn wat ik graag heb ;-)

      Reply
  8. Prachtige foto’s! Spannend zeg, zo’n karateles. Het lijkt mij ook heel moeilijk om je zoon achter te laten bij iemand anders dan school of kinderopvang. Mijn zoon is nog niet zo ver(net 2 geworden) maar kan me indenken dat het nogal wat is. Sterkte en succes ermee!
    P.s.: superleuke blog heb je, ik ga je volgen!

    Reply

Laat je reactie achter