Wat maakt Suzette nu?

Raaf (a.k.a. Knoefje, Knoefmans, Knaafje, Flonky) staat toch veel minder vaker op de foto dan zijn grote broer. Dus bij deze ter compensatie 5x Raafmans. Zonder verhaal of anekdote. Gewoon omdat ie zo’n lekker ding is. Lees verder »

…en ziek. Maar ’smiddags knapte hij toch een beetje op hebben we muffins gegeten en cadeautjes uitgepakt.

Lees verder »

In de vakantie lekker aan het haken geslagen. De stand tot nu toe: twee mutsjes, één voor een baby en de andere was eigenlijk voor Raaf maar is nu door mij in gebruik als mandje.

Lees verder »

Met z’n schaterlach. Z’n guitige kopje. Blauwe ogen van z’n vader en sinds kort één krul (ook van z’n vader). Maar als je Jippe’s bos met krullen ziet, worden dat er vast nog wel meer.

Lees verder »

Nu ik het zo op de foto terugzie, heb ik eigenlijk wel een beetje een hondendrol-associatie…maar dat had ik waarschijnlijk beter niet kunnen zeggen want nu hebben jullie dat ook. Maar voor degenen die er toch nog zin in hebben, hierbij het recept: Lees verder »

En toen was Raafje alweer een half jaar en gaat hij eens proberen of ie het leuk vindt bij de kinderopvang. Lees verder »

Wanneer Jippe (horend) zijn eerste woordje zei weet ik eigenlijk niet meer, ergens tussen de één en anderhalf jaar. Maar lang daarvoor konden wij al heel goed met elkaar communiceren. We snapten meestal goed wat Jippe bedoelde en hij begreep ons ook meestal wel. Hoe we dat deden? Met lichaamstaal, handgebaren, gezichtsuitdrukkingen en klanken. Dat communiceren zat er gewoon al in, en toen hij nog niet kon praten met woorden kon hij al lang praten op andere manieren.

Automatisch

Nu ik zelf gebarentaal aan het leren ben, gebruik ik automatisch meer gebaren en mimiek in mijn communicatie. Ik vind het nu zelfs … Lees verder »

Iedereen met kleine kindjes kent het wel: de Gebroken Nachten. Op tijden dat je anders heerlijk in je diepe slaap zou ontspannen, ben je nu aan het voeden en verschonen. Dat is bij ons niet anders.

Lach-lawaai

Echter, onze Raaf houdt ons ook uit de slaap met zijn lawaai: hij heeft ’snachts namelijk keiharde lachbuien!

Dus geen gejammer en gehuil maar die kleine ligt in zijn wiegje te schudden van het lachen. Een lol dat ie heeft! En dat om 3 uur ’snachts…

Moeten we ons nu zorgen gaan maken?

…stapelt het (weliswaar schone) wasgoed zich hoger en hoger op. Je zou er je baby in kwijtraken.

Hè wat lekker on-hip om over m’n wasgoed te bloggen.

De man is trouwens op tour, in Engeland. Dat is dus duidelijk niet die man die op zondag het vlees komt snijden, temeer daar we veganist zijn. Maar ook omdat ik een echte huisman heb. Behalve als hij op tour is dan. Wij moesten dan ook smakelijk lachen toen de kraamhulp fluisterend aan mij vroeg of ‘de man’ wel kon koken. Want anders zou … Lees verder »

“Het gedeelte in de hersenen dat werd geactiveerd bij het zien van de glimlach van de eigen baby was het genots- of beloningscentrum en het stofje dat vrijkwam was dopamine. Dopamine speelt een grote rol bij het ervaren van genot en blijdschap. Dit wordt ook vrijgemaakt bij bijvoorbeeld cocaïnegebruik. Het zien van je eigen baby zorgt dus voor een natuurlijke ‘high’.”

Oeps, en ik maar volhouden dat ik nog steeds straight-edge ben… Lees verder »