Het cadeau van vandaag is een mini-meisjes jurkje. Ongeveer maat 92 – 98. Als tuniek of jurkje te dragen. Ik denk dat het jurkje zo’n 33 jaar oud is ;-) Maar het ziet er nog heel goed uit!

Met een werkelijk koddig zakje, het is dat ik twee jongens heb. Anders wist ik het wel!

Aanvulling; ik begon toch te twijfelen over de maat en heb het net bji Raaf gepast en die past er goed in. En Raaf is precies 92 cm, dus ik heb de maat aangepast van het eerdergenoemde 92 – 104 naar 92 – 98.

Als je dit jurkje wilt winnen (voor je dochtertje/als kraamcadeautje/cadeautje voor de eerste verjaardag), laat dan een reactie achter onder dit bericht. Dat kan nog het hele feestweekend. Dus t/m maandagavond 23 augustus 2010. Op dinsdag wordt de winnaar bekend gemaakt.

Veel succes!!

Raaf (a.k.a. Knoefje, Knoefmans, Knaafje, Flonky) staat toch veel minder vaker op de foto dan zijn grote broer. Dus bij deze ter compensatie 5x Raafmans. Zonder verhaal of anekdote. Gewoon omdat ie zo’n lekker ding is.

Even een momentje zoetzappige poesiealbumpoëzie:

Och lieve Raaf, ben je nou al één! En ik noem je nog steeds ‘baby’. Je groeit sneller dan ik eraan kan wennen. Steeds als ik weet hoe je bent, wat je doet, waar je van houdt, wat je kan, ben je alweer veranderd.

Op je verjaardag kon je ineens een kaarsje uitblazen, en je bent zo vrolijk, zó vrolijk. Je houdt ervan bij papa en opa op schoot te zitten en naar hun zware stemmen te luisteren. En je speelt graag met je grote broer, dan kruipen jullie samen heel snel en lachen heel hard.

Och lieve Raaf, ben je al zo groot. Pas zat je nog in mijn buik en kenden we elkaar nog niet. Maar meteen toen je er was, hoorde je bij ons. We hadden je gemist…

Je bent mijn enige allerliefste hartediefste Raafje. Gefeliciteerd klein ventje, en dat je maar héééél groot mag worden.

In de vakantie lekker aan het haken geslagen. De stand tot nu toe: twee mutsjes, één voor een baby en de andere was eigenlijk voor Raaf maar is nu door mij in gebruik als mandje.

Verder kan ik die hele granny-square-blankets hype natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Heb wat plaatjes bekeken en zelf iets verzonnen dat hopelijk goed uit gaat pakken :-|

Zo’n deken is trouwens echt wel een monsterproject. Ik ben maar voor het kinderformaat gegaan. Respect voor twee-persoons-grotemensen-deken-hakers!

Verder nog een afzichtelijke knuffel gehaakt maar die laat ik maar niet zien…je zou er nog van schrikken.

Met z’n schaterlach. Z’n guitige kopje. Blauwe ogen van z’n vader en sinds kort één krul (ook van z’n vader). Maar als je Jippe’s bos met krullen ziet, worden dat er vast nog wel meer.

Hij zei vandaag onder andere: mama, braaaah, baba, wawawa, jajaja, ie, ohhh, prrfprfprfprrf en nganganga. Dat gaat wat worden, die Raaf.

Of, als je het zo bekijkt, het is eigenlijk al heel wat.

Nu ik het zo op de foto terugzie, heb ik eigenlijk wel een beetje een hondendrol-associatie…maar dat had ik waarschijnlijk beter niet kunnen zeggen want nu hebben jullie dat ook. Maar voor degenen die er toch nog zin in hebben, hierbij het recept:

Aardappel-wortel-bieten toefjes

• 5 grote aardappelen, geschild
• 5 wortels, schoongemaakt
• 3 bieten
• 4 el margarine
• zout
• 2 el poedersuiker
• 2 tl citroensap
• ½ kopje soyamelk
• 2 bruine boterhammen, geroosterd

Kook de aardappelen, de wortels en de bieten. Giet na het koken af en schil dan de bieten. Snijd de wortel en bieten in blokjes en doe samen met de aardappelen in een pan. Voeg de margarine, soyamelk, poedersuiker, citroensap en zout (naar smaak) toe en pureer met een staafmixer.

Verkruimel de boterhammen zo fijn mogelijk en voeg toe aan de puree. Maak de puree weer glad met de staafmixer.

Schep de puree in een slagroomspuit (of hoe heet zo’n ding…toefjesmaker?) en spuit de toefjes op een bakplaat. Je kunt 20 tot 30 toefjes maken.

Plaats het geheel in de oven. Bak 15 minuten bij 250°C.

Haal uit de oven, laat even afkoelen voordat je de toefjes van de bakplaat schept, en serveer met een gemengde salade met noten.

Voor de baby’s: pureer eerst het mengsel zonder suiker en zout en schep dan een portie voor de baby eruit voordat je de rest toevoegt.

En toen was Raafje alweer een half jaar en gaat hij eens proberen of ie het leuk vindt bij de kinderopvang. Tja, ‘t kwam eigenlijk een beetje onverwachts…ik had iets niet helemaal goed gelezen maar er wel mijn handtekening onder gezet en op de post gedaan (waarom suzette waarom…). Dus Raaf kan vanaf vandaag terecht bij dezelfde kinderopvang als Jippe. Twee ochtenden in de week.

We hebben er al voor betaald (dat kwam door die handtekening). Terwijl we eigenlijk in ons hoofd hadden om Raafje pas na de zomer naar de kindjes te brengen. Maar nu gaan we het dus toch gewoon maar proberen. Wie weet valt het ons allemaal wel mee.

En dan hebben Yvo en ik twee ochtenden waarop we allebei kunnen werken. Of niksen. Slapen, dweilen, yoga doen, harde muziek draaien…en elkaar overtuigen dat de kids het daar echt wel fijn hebben. Toch…?

Automatisch

Nu ik zelf gebarentaal aan het leren ben, gebruik ik automatisch meer gebaren en mimiek in mijn communicatie. Ik vind het nu zelfs onhandig dat Yvo niet door het raam heen kan praten, wat met gebarentaal geen enkel probleem is. Ik kan me dan bijna niet voorstellen dat hij niet snapt wat ik zeg (in gebarentaal), zo logisch is het voor me geworden.

Alfabet

Met Jippe gebruik ik niet consequent gebaren bij de woorden, alhoewel hij het dan wel veel beter zou leren. Met het oefenen van letters gebruik ik wel het handalfabet en dat helpt Jippe om de juiste letters te benoemen. De letters A, B, C, T, O gaan makkelijk, de woorden MAMA, OMA ook. PAPA en JIPPE (en de rest van het alfabet) zijn iets lastiger.

Babygebaren

In Amerika is het al een hele tijd een hype: het gebruiken van gebaren om met je baby te communiceren. Ze zijn dan minder gefrustreerd en leren zelfs ook eerder praten met woorden.

In Nederland kun je ook cursussen volgen in babygebaren, meer daarover kun je vinden op babygebaren.nl . Je kunt ook gebruik maken van het online gebarenwoordenboek van de Stichting Nederlandse Gebarentaal. Zij hebben een selectie gemaakt van gebaren die je kunt gebruiken om met je baby te communiceren. Je kunt de gebaren op filmpjes bekijken en meteen toepassen in je dagelijkse communicatie. Vaak aanbieden en herhalen, dat is de truc.

Lach-lawaai

Echter, onze Raaf houdt ons ook uit de slaap met zijn lawaai: hij heeft ‘snachts namelijk keiharde lachbuien!

Dus geen gejammer en gehuil maar die kleine ligt in zijn wiegje te schudden van het lachen. Een lol dat ie heeft! En dat om 3 uur ‘snachts…

Moeten we ons nu zorgen gaan maken?

Hè wat lekker on-hip om over m’n wasgoed te bloggen.

De man is trouwens op tour, in Engeland. Dat is dus duidelijk niet die man die op zondag het vlees komt snijden, temeer daar we veganist zijn. Maar ook omdat ik een echte huisman heb. Behalve als hij op tour is dan. Wij moesten dan ook smakelijk lachen toen de kraamhulp fluisterend aan mij vroeg of ‘de man’ wel kon koken. Want anders zou zij wel alvast het avondeten voorbereiden.

“Het gedeelte in de hersenen dat werd geactiveerd bij het zien van de glimlach van de eigen baby was het genots- of beloningscentrum en het stofje dat vrijkwam was dopamine. Dopamine speelt een grote rol bij het ervaren van genot en blijdschap. Dit wordt ook vrijgemaakt bij bijvoorbeeld cocaïnegebruik. Het zien van je eigen baby zorgt dus voor een natuurlijke ‘high’.”

Oeps, en ik maar volhouden dat ik nog steeds straight-edge ben…

De glimlach van je eigen kindje doet meer met je hersenen dan het zien van een willekeurige vrolijke baby.

Je vindt je eigen baby natuurlijk de allerliefste en de allermooiste. Het is nu ook wetenschappelijk bewezen dat de glimlach van je eigen baby effect heeft op je hersenen.

Foto’s
Amerikaanse onderzoekers testten 28 vrouwen die voor de eerste keer moeder waren geworden. Het onderzoek vond plaats met baby’s van 5 tot 10 maanden. De moeders kregen steeds 2 seconden een foto te zien. Van een lachende baby, een baby met een neutrale blik en een huilende baby. Eerst 3 foto’s van hun eigen baby en daarna 3 van een onbekende baby.

Hersenscan
De moeders zaten aangesloten op een speciale hersenscanner. Deze scanner toonde aan dat bij het zien van de glimlach van hun eigen baby, er een speciaal stofje werd aangemaakt in de hersenen van de moeders. Bij het zien van de andere baby’s gebeurde er niets. Gek genoeg bleef een reactie ook uit bij het zien van de eigen huilende baby.

Drugs
Het gedeelte in de hersenen dat werd geactiveerd bij het zien van de glimlach van de eigen baby was het genots- of beloningscentrum en het stofje dat vrijkwam was dopamine. Dopamine speelt een grote rol bij het ervaren van genot en blijdschap. Dit wordt ook vrijgemaakt bij bijvoorbeeld cocaïnegebruik. Het zien van je eigen baby zorgt dus voor een natuurlijke ‘high’.

Verder onderzoek
Onderzoekers begrijpen nu een beetje beter hoe de natuurlijke band tussen moeder en kind in elkaar zit. Het is vooral belangrijk dat er verder onderzoek wordt gedaan naar vrouwen bij wie géén reactie ontstaat na het zien van hun eigen baby. Hierdoor kan de wetenschap meer te weten komen over postnatale depressies en de biologische band tussen moeder en kind.

Auteur: Elsbeth Witt

Bron: dokterdokter.nl

Als cadeautje voor meisjesbaby B. heb ik ‘reversible’ (omkeerbare) babyslofjes gemaakt. Ik vond een werkbeschrijving op deze website en vond ze zo schattig dat ik er verschillende heb gemaakt. De slofjes op de bovenstaande foto’s zijn hetzelfde paar. Maar dan één keer binnenstebuiten gekeerd. Met een ander stofje heb ik deze slofjes gemaakt:

Ik vind ze zo leuk dat ik zelfs nog overwogen heb om ze ook voor mezelf te maken, maar in maat 42 zijn ze denk ik toch een stuk minder schattig.

Misschien maak ik ze nog wel voor Jippe, maar dan moet ik wel echt een goed anti-slip stofje hebben voor de zooltjes. Jippe loopt namelijk nooit, die doet alles rennend. Dus die vliegt beslist uit de bocht met te gladde zooltjes.

Voor het eerst op de gevoelige plaat vastgelegd: Raaf lacht! Yvo en ik proberen Raaf steeds lachjes te ontlokken door boven hem te hangen en gekke bekken te trekken. Soms lukt het en lacht hij terug, als je geluk hebt maakt hij er ook nog geluidjes bij.

Erg verslavend zo’n lachende baby…

En op de rechter foto lacht hij zelf niet maar ík krijg wél steeds een glimlach op m’n gezicht als ik er naar kijk.

Kleine Raaf

We twijfelden al of we misschien zijn kleertjes te heet hadden gewassen, maar het is toch echt omdat ie zo hard is gegroeid dat we zijn rompertjes niet meer dichtkregen.

Naast groeien slaapt hij goed (en wij dus ook), eet goed, poept vooral ook erg goed en meer doet ie eigenlijk nog niet. Af en toe niesen en hij slaakt wel ‘ns wat gilletjes. En soms, heel soms huilt hij even. Maar dat mag ook best…

Vandaag weer voor het eerst naar ‘kantoor’ gegaan. Hoe handig is het om thuis te werken! Ik heb Raaf meegenomen…dat kan gewoon als je eigen baas bent :-). Ik heb voor hem een bedje gemaakt van de reiswieg zodat hij bij mij in mijn werkkamer kan liggen. Dan kan ik hem onder het werken voeden. En verder ligt hij heerlijk te slapen.

Werkruimte op zolder

Dit is meteen een mooie gelegenheid om mijn werkruimte te laten zien. Wij wonen op de eerste verdieping en ik werk op de zolder, dat is de derde verdieping (daartussen woont nog iemand anders). Deze voorheen muffe en donkere zolderkamer is met veel hulp van mijn vader verbouwd tot een heerlijke lichte werkruimte.

Alles aangepakt

De ruimte is helemaal aangepakt, alle zachtboardplaten zijn eruit gehaald en er is weer een puntdak in gemaakt. Daarna is alles geïsoleerd en gestuct. De balken hebben we uit laten steken en onbewerkt gelaten.

Op de plaats waar eerst een wasbak hing is nu een mini-keukentje, waar ik thee en instantsoep of -noodles maak en een geheime koekjesvoorraad heb liggen. Verder is er een halletje gemaakt, van waaruit de buurman ook zijn gedeelte van de zolder in kan gaan. Eerst was dit één grote, rommelige ruimte.

Ook de vloer is eerst geïsoleerd en daarop ligt een mooie houten vloer, die mijn vader bij het grofvuil heeft gevonden. In de deur naar het halletje zijn twee glasplaten gezet, zodat er ook vanaf die kant licht naar binnen valt.

Bergruimte

In het kantoor hebben wij ook nog een ingang naar onze opbergzolder. Heel handig als je geen schuur of berging hebt.

Ik heb een iets kleinere vogel dan op de luiertas uit donkerroze vilt geknipt. Daarna heb ik de vogel op het jasje genaaid. Voila!

Ben nog met een jasje en dasje voor Jippe bezig en als die af zijn dan laat de herfst maar komen…

Raaf is de afgelopen week echt enorm verwend met kado’s. Hij kan al bijna een inloopkast vullen met al die kleertjes. Nu maar hopen dat hij overal niet niet té snel uitgroeit. Hij werkt namelijk aardig wat moedermelk naar binnen op een dag (er komt trouwens ook flink wat uit aan de andere kant).

Jippe heeft over aandacht en kado’s ook niets te klagen. Hij heeft zijn wagenpark weer flink uitgebreid met hijskranen, een cementmolen, aanhangwagens en auto’s.

Hierbij het topstuk van de cadeau’s: een gebreide bom!

De afgelopen week is voorbij gevlogen. We krijgen onze tijd goed gevuld met voeden, luiers verschonen, voeden, zelf eten, voeden, verliefd naar Raaf kijken, nog eens voeden en dan lekker samen in bed met Raaf tussen ons in, pratend over hoe we het hebben getroffen met nog zo’n mooi, gezond kindje.

Als je omhoog kijkt zie je ons op een grote roze wolk voorbij drijven…

Jippe is vanaf het eerste moment dat hij Raaf zag ook helemaal verliefd op zijn broertje en doet niets liever dan de baby kusjes geven en over zijn hoofdje aaien. En ook al is Jippe zelf nog klein, hij is ook een echte grote broer en doet heel voorzichtig (nou ja, hij probeert het…) met de kleine Raaf.

Zelf aan de bak…

We hebben tot vandaag kraamzorg gehad dus vanaf nu moeten we zelf weer een beetje in een ritme zien te komen (en weer zelf afwassen en de wc schoonmaken). Yvo en ik zijn samen nog een tijdje vrij dus we kunnen de taken (en geneugten) samen verdelen.

Het gaat ook veel relaxter dan toen we Jippe kregen, toen moesten we alles nog leren. We hadden toen bijvoorbeeld nog nooit gehoord van woorden als bedklossen, bilirubine, meconium, bandenpijn, naweeën, zwangerschapsmasker, colostrum en apgar-score. Woorden die we nu dagelijks, met gemak, in de mond nemen :-)

Hier nog wat plaatjes van mijn 3 lieve mannen:

Bedankt

Verder wil ik jullie bedanken voor de lieve sms-jes, telefoontjes, kaartjes, mailtjes, en reacties op dit blog. En natuurlijk de cadeau’s. Maar daar ga ik in mijn volgende stukje meer over schrijven. Ik word geroepen, ‘t is weer voedertijd!

Na 41 weken lekker in mijn buikje te hebben gezeten besloot hij gisteren, op donderdag 18 september, dat het tijd was om eens nader kennis te maken met de rest van zijn gezin. Na een supersnelle bevalling (nog geen uur!) konden we voor het eerst onze Raaf vasthouden. Wat een lekker mannetje…

Hij is 56cm lang en weegt 4380g, een stevig ventje dus. Hij drinkt al lekker aan de borst en snurkt een klein beetje. Met z’n mama gaat het ook heel goed.

Jippe lag gewoon lekker in zijn eigen bedje te slapen en toen hij vanmorgen wakker werd kwam hij kennismaken met zijn broertje. Hij vond Raaf heel lief en wilde hem meteen aaien en knuffelen.

Wij genieten even verder met zijn viertjes!

We hadden, toen ik van Jippe in verwachting was, een box met boxkleed van vrienden gekregen. De box was knalpaars (!) en ik was van plan om deze over te gaan schilderen. Iets fris, wit of zo. Maar toen had ik daar al geen zin in vanwege al die spijltjes en nu weer niet. Dus we hebben een knalpaarse box. Het boxkleed had wel een gezellig baby-kleurtje maar daar was ik intussen ook wel op uitgekeken.

Heb gisteren lekker in een stoffenwinkel rondgesnuffeld en wat lekkere zachte stofjes gekocht en een nieuwe hoes voor het boxkleed genaaid. In oranje, bruin, rood en wit…vloekt lekker met dat paars. Ziet er erg gezellig en vooral zacht uit.

Het kleed is omkeerbaar, dus met wit of met het oranje motiefje bovenop. Toen ik de nieuwe hoes dichtnaaide dacht ik wel dat het eigenlijk handiger was geweest om er een sluiting in te maken zodat je de losse hoes ook kunt wassen. Maar soms bedenk je zoiets net te laat…

Lief kleintje in mijn buik, kom je er al aan? Het duurt al zo lang en je bent al heel groot (en je mama dus ook). Je wiegje staat al klaar en we willen je zo graag knuffelen en aaien. We zijn heel benieuwd wie je bent en hoe je eruitziet.

Je grote broer Jippe kan bijna niet wachten tot je er bent, want dan is het feest met taart, slingers en cadeau’s. En alle opa’s en oma’s en vrienden van papa en mama willen je ook heel graag een keertje zien.

Lief kleintje in mijn buik, ik vond het fijn om jouw huisje te zijn. Maar kom je nu lekker bij ons? Er ligt al een mutsje voor je klaar, een kruik en een lekkere pyama. We zetten de verwarming aan, dan is het hier ook lekker warm.

Tot snel…