Strike anywhere - foto via roarezine.nl

Yvo hier, mijn gastblog gaat over het Ieper Fest. Dat is niet zomaar een festival. Het Ieper Fest is een soort paradijsje op aarde. Drie dagen lang punk, hardcore, metal en alles wat daar tussen in zit. Bovendien houdt de organisatie de idealen en de D.I.Y. mentaliteit hoog. Ik ben afgelopen weekend met de Typewriter Distro afgereisd naar het kleine dorpje tegen de Franse grens. Het was zes jaar geleden dat ik er voor het laatst was.

Alles vegan

De eerste keer Ieper Fest was voor mij 2001 of 2002, ik weet het niet meer zeker. Wat ik wel weet, is dat ik verbijsterd was over het veganistische eten. Alles, werkelijk alles was vegan. Burgers, worstjes, broodjes, en nog veel meer. Deze editie waren er onder andere tompouzen, chocolade-broodjes, croissants, cornetto-ijsjes, burgers en seitan-stew.

En wat is het toch fijn om op een plek te zijn waar je je geen zorgen hoeft te maken of je wel iets kunt eten of drinken. Waar je niet eerst moet vragen of de friet in plantaardig vet is gebakken. En waar je keuze hebt uit verschillende menu’s.

Meest duurzame festival 2010

Zoasl ik al zei; de organisatie van Ieper Fest houdt haar idealen hoog. Zo heeft het festival altijd gestreefd naar een festival met respect voor mens, dier en milieu. Het veganistische eten is daar slechts een voorbeeld van; door de jaren heen zijn er vele stappen gezet. Zo zijn er compost-toiletten, wordt het afvalwater opgevangen, komen de meeste ingrediënten voor het eten uit de regio. Ja ja, zelfs de borden en frietbakjes worden gerecycled. En als je wilt douchen staat er (gratis!) Ecover douchegel en shampoo op je te wachten.

De organisatie vraagt haar bezoekers om actief mee te doen en mee te denken met dit concept, het is immers een DIY beweging. Alle bezoekers wordt vriendelijk verzocht haar rommel op te ruimen, voor elkaar te zorgen en elkaar te helpen.

Al dit moois heeft er toe geleid dat Ieper Fest  de “Groenevent Award 2010” heeft gewonnen. De organisatie wordt nu door grote festivals uitgenodigd om advies te geven omtrent duurzaamheid.

More Than Music

Het moge duidelijk zijn: Ieper Fest draait niet alleen maar om muziek. Het is onlosmakelijk verbonden met het gevecht voor een betere wereld. Om dit extra te bestempelen is er de tent “More Than Music”. In deze tent staan organisaties als Black Fish, Sea Shepherd, Bite Back, Groenfront! en Sea First Foundation. Ja, en wij van Typewriter Distro stonden er ook. In de tent stonden sofa’s waar men lekker kon bij komen van het lawaai en mosh-geweld. Er was een kleine zine-library ingericht.

Het hele weekend vonden er discussies plaats in de tent. Zo ook over specicisme. De spreker hield een sterk en enigszins provocatief betoog over het geweld wat dieren wordt aan gedaan omdat zij “lager in rang” staan. De tent zat afgeladen vol en na het betoog waren er veel vragen en opmerkingen.

Er waren ook leden van bands die op het festival speelden en vertelden over hun motivatie en ideeën om (bijvoorbeeld) veganist of straight edge te zijn.

Tot slot werden er films en documentaires vertoond. Eén die ik er graag uit wil lichten is Sea The Truth, over de vis industrie. De maker van de film – Dos Winkel – was persoonlijk aanwezig om een introductiepraatje te houden en achteraf vragen te beantwoorden. Ik was onder de indruk van de aanstekelijke bevlogenheid van deze spreker.

Favoriete momenten

Ik ben in totaal zes keer op Ieper Fest geweest en ik heb talloze goede bands gezien. Hieronder een aantal mooie momenten van de afgelopen jaren:

Catharsis: de hele middag hebben we waterballonnen gevuld en in een grote kliko-container gedaan. Vlak voor de show van Catharsis zijn we met de kliko in het midden van de mensenmassa gaan staan. Bij de eerste seconde gooiden we de klep open en vlogen de waterballonnen door de lucht. Een groot watergevecht!

Majority Rule: deze band was op tour met Darkest Hour en zou eigenlijk niet spelen. Darkest Hour speelde wel en de organisatie van Ieper Fest vond het prima als Majority Rule een paar nummers speelde. Ik heb zelden zo veel geluid uit een three-piece gehoord…

Facedown: een van mijn all-time favoriete bands. Zij speelden hun laatste show op Ieper Fest en ik heb in de stromende regen gedanst alsof mijn leven er van af hing.

Course Of Action: misschien wel de meest intense show die ik heb mee gemaakt. Gillen, schreeuwen, janken, brullen. Fantastisch.

Strike Anywhere (eerste keer): één woord: singalong! Mijn makker Gijs klimt op de grote speakerbox aan de zijkant van het podium en stagedived het publiek in terwijl er een circle-pit gaande is.

Hoop je volgend jaar ook daar te zien!

“How I don’t know what I should do with my hands when I talk to you. How you don’t know where you should look, so you look at my hands” – The Weakerthans

The Weakerthans heb ik leren kennen in de trein van Maastricht naar Arnhem. Ik was op bezoek geweest bij mijn vriend Willem die daar toentertijd studeerde, en ik leende van hem twee cd’s van The Weakerthans. Het was de nieuwe band van Jon die eerder in Propagandhi speelde, wat voor mij al reden genoeg was om het een kans te geven.

Treinreis

De treinreis van Maastricht naar Arnhem is lang en ik heb de hele reis de twee cd’s afgewisseld geluisterd. Ik was overdonderd door de subtiele muziek, maar vooral geraakt door de poëtische teksten. Teksten die zeer politiek beladen waren, op zo’n mooie persoonlijke manier verwoord dat ik er nu wéér kippenvel van krijg wanneer ik er over schrijf.

Ik zou zó veel teksten en zinnen van The Weakerthans kunnen citeren dat de keuze moeilijk is. Ik heb voor het bovenstaande citaat gekozen omdat het mij aan mezelf doet denken toen ik Suzette leerde kennen. Ik vind het mooi omdat het, ja laat ik een blog-cliché gebruiken, herkenbaar is. Toen we elkaar net kenden, zaten Suzette en ik vaak hele avonden met elkaar te praten over onze dromen en renden ‘s nachts door de straten alsof het de onze was. We hebben op daken gegeten, we hebben elkaar beloftes gemaakt die dierbaarder zijn dan iedere trouwplechtigheid…

Angsthazen

En toch waren we allebei twee angsthazen. Laten we eerlijk zijn. We stonden er vaak net zo bij als in het bovenstaande citaat. Ik wist niet goed wat ik met mijn handen moest doen, Suzette wist niet waar ze kijken moest. Uiteindelijk heeft het ruim een half jaar geduurd voordat Suzette mij verkering durfde te vragen. Ze stopte stiekem een briefje in mijn jaszak waarop stond: “wil je verkering met mij?”. Ik las het en de een half uur later zagen we elkaar. Ik zei: “Ja”.

Stilte. (lees nú de quote nog eens)

Toen vroeg Suzette mij of we pannenkoeken zouden gaan bakken. Ik zei: “Ja”.

“And if it doesn’t matter now then it never really did” Against Me!

Mijn idealen zijn altijd een belangrijk deel van mij geweest. Ik heb het daarom altijd een mooie zin gevonden. Krachtig, oprecht, eerlijk, maar ook confronterend. Nu ik zelf papa ben gaan de idealen niet alleen maar om mezelf, het gaat ook om mijn kinderen.

Toekomst

Het gaat verder dan de subcultuur waar ik deel van uitmaakte. Het gaat nu niet alleen maar om een abstracte bijdrage te leveren aan een eerlijke, duurzame samenleving. Het gaat nu heel concreet om de toekomst van mijn eigen kinderen. Mijn idealen zijn vandaag dus belangrijker dan ooit.

“I won’t pretend we’re on the winning end. But when did that matter before anyway?” – Propagandhi

Ah, propagandhi… wat ben ik blij dat er dergelijke bands bestaan! Ik heb de volgende quote gekozen omdat het zó belangrijk voor mij is.

Kansberekening

Het gaat niet om een kansberekening die bepaalt of we ons aan onze idealen houden, of onze acties en keuzes effect hebben. Het gaat er uiteindelijk om dat we luisteren naar ons hart en hoofd. Dat we verantwoordelijkheid nemen over ons leven en onze omgeving.

The Weakerthans – Pamphleteer
Against Me! – The politics of starving
Propagandhi -  ‪Fixed Frequencies‬ (deze laatste is niet het nummer waar de quote uitkomt, maar die kon ik niet online vinden…)

Love, Yvo

In een gezellige ruimte, (niet in het centrum van Arnhem maar wel goed bereikbaar) vierden ze zondag 24 januari de opening van het vanaf nu tweewekelijks terugkerende politieke eetcafé. De keuken is veganistisch en biologisch en voor 5 euro krijg je drie gangen. Dat kan nooit, hoor ik u denken…maar dat kan dus wel! ;-)

Het menu bestond uit een linzen-tomatensoep, aardappels en pastinaak uit de oven, sla met winterpostelein, winterpeen, bietjes en gemarineerde tofu. Als dessert waren er mini-muffins in appel-vanillesaus. Het zat helemaal vol en de reacties waren super!

Ook komen eten? Hier vind je meer info over eetcafé “De Mallemoere“. Aanstaande zondag is er weer eetcafé, leuk als je langskomt! En neem je kinderen, buurvrouw, collega’s en (groot)ouders gerust mee.

Lees hier Yvo’s weekend – I – Zaterdag (De Afscheidsshow).

Hoewel Yvo nu vaker thuis is, ga ik het toch wel missen om hem (voorlopig?) niet meer op een podium te zien. Daar is ‘ie namelijk wel echt in z’n element:

Foto’s door Daantje (respect: met camera èn hoge hakken in de pit ;-))

Grrr.

Yvo en ik gingen samen een weekendje naar Keulen. We hebben gewandeld, gegeten, koffie gedronken, nog meer gegeten, bier gedronken bij de hamburgers en nog wat rondgewandeld. De volgende dag weer gegeten, gedronken, plaatjes geluisterd, nog meer gegeten en omdat het regende nog maar wat gedronken. Het was heerlijk.

Volgende keer samen naar Berlijn Yf?

Keulen voor vegans:

Signor verde, Milk-free coffeebar. Organic fair trade coffee, homemade vegan organic cakes and muffins, snacks, and baguettes.

Trash Chic, Like a little pub, with veggie food.

Vegane Zeiten, Winkeltje met uitsluitend vegan stuff: voedsel, schoenen, kleding boeken en accessoires.

Wat mijn man doet voor z’n werk? Schreeuwen, zweten, hard met z’n hoofd zwaaien, heel veel herrie maken en de boel een beetje opruien. Wie wil er nou niet zo’n baan?

Wat kiekjes van z’n laatste ‘zakenreis’ in Duitsland, foto’s van Lars Jansen.

Ik moest voor de vertaling en context toch even te rade gaan bij diezelfde oppas-opa, en het bleek om een duiker te gaan die ze ‘s middags in het haaienbassin in de dierentuin gezien hadden.

Dit had erg veel indruk gemaakt op Jippe, zei de oppas-opa.

Hoeveel precies bleek pas tijdens de dagelijkse tv-momenten (voor het naar bed gaan), waarin Jippe alleen nog maar filmpjes over duikelmannen wilde bekijken.

Dus, speciaal voor Jippe: papa Yvo als duikelman!